stefanos_k6qi014w No Comments
Κρίση” είναι μία λέξη που έχει μπει στην καθημερινότητά μας. Τα τελευταία χρόνια αυτή η λέξη είναι συνυφασμένη με την οικονομική κρίση.
Από το Καλοκαίρι του 2007 γνωρίζαμε ότι η αμερικάνικη οικονομία θα έμπαινε σε ύφεση, αλλά χρειαζόταν δύο τρίμηνα έτσι ώστε να πιστοποιηθεί αυτή η πρόβλεψη.
Λίγο αργότερα, τον Αύγουστο, αρχίσαμε ν’ ακούμε για τα τοξικά ομόλογα (“SubprimeCrisis) των οποίων το μέγεθος ήταν πολύ μεγάλο, αλλά ταυτόχρονα κανείς δεν γνώριζε το ακριβές μέγεθος. Αυτό σημαίνει ότι η κρίση, που αναμέναμε στην Αμερική και από εκεί στον υπόλοιπο κόσμο, θα ήταν πολύ μεγάλη και η αβεβαιότητα του μεγέθους της θα την έκανε ακόμα μεγαλύτερη.
Σκοπός μου δεν είναι ν’ αναλυθούν με κάθε λεπτομέρεια τα αίτια που προκάλεσαν την κρίση, αλλά να διαπιστωθούν πια είναι τα αποτελέσματα αυτής καθώς και πως επηρέασαν την παγκόσμια οικονομία. Στην πραγματικότητα κατέρρευσε το ίδιο το σύστημα. Πρώτη φορά χάθηκε τόσος πλούτος, διότι πρώτη φορά υπήρχε τόσος πλούτος.
Ο πρώην πρόεδρος της F.E.D.(FederalReserveSystem – Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα των Η.Π.Α.), AlanGreenspan,υπολόγισε ότι η κρίση αυτή άφησε πιο φτωχό τον πλανήτη περίπου κατά 20 δις δολάρια, δημιουργώντας ιδιαίτερο αντίκτυπο στην αμερικάνικη οικονομία, στην οποία είχε τις ρίζες του, αλλά και στην Ευρώπη στην οποία είχε εξάγει μεγάλο μέρος του προβλήματος (χρήματα της φούσκας θα πει κάνεις, αλλά με αυτά τα χρήματα είχαμε μάθει να ζούμε).
Η Αμερική για να σώσει το τραπεζικό της σύστημα “έκοψε” 2 τρις δολάρια και με αυτόν τον τρόπο κατάφερε ν’ αντιστρέψει την τάση και προσπάθησε να βάλει ρευστότητα στο σύστημα με κάθε τρόπο. Η F.E.D. με τη σειρά της ξαναγοράζει το Αμερικάνικο δημόσιο χρέος.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η Ευρώπη (και κυρίως η Ευρωζώνη) συνέβαλε και αυτή στη ρευστότητα του συστήματος περιορισμένα, αφού, παρά τις απώλειες, το τραπεζικό της σύστημα ήταν λιγότερο εκτεθειμένο.
Τα δύο νομίσματα, Ευρώ και Δολάριο, λειτουργούν ως συμπληρωματικά στον παγκόσμιο πλούτο. Η παρατεταμένη ύφεση έφερε διόγκωση των ελλειμμάτων των χωρών της ευρωζώνης αλλά και του δημόσιου χρέους που ήταν ήδη τεράστιο τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες του Νότου και όχι μόνο.
Σε αντίθεση με την Αμερική, η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα Ε.Κ.Τ. δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει το χρέος όπως η F.E.D.
Η αρχική σκέψη για την έκδοση “ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΟΥ” είχε και έχει πολλούς οπαδούς γιατί σαφώς δίνει μια λύση στο πρόβλημα, αφού με την έκδοση του μπορεί να ρυθμίσει τα χρέη στην ευρωζώνη, δίνοντας μια ανάσα στις υπερχρεωμένες χώρες αλλά και στην παγκόσμια οικονομία, αφού θα πρόσθετε σημαντική ρευστότητα στο σύστημα.
Από την άλλη πλευρά η Γερμανία, οπαδός του “σκληρού ΕΥΡΩ” (καθότι το περασμένο αιώνα ο πολύ υψηλός πληθωρισμός την οδήγησε σε δύο παγκοσμίους πολέμους), ακόμα κι αν πιστεύει ότι το ευρωομόλογο είναι η λύση στο πρόβλημα που ταλανίζει την ευρωζώνη, δεν θεωρεί ότι αυτή η λύση είναι και οριστική.
Τα τεράστια πρωτογενή ελλείμματα, που παρουσιάζουν η Ελλάδα και άλλα κράτη, ακόμα κι αν τους χαριζόταν το χρέος, μέσα σε λίγα χρόνια θα είχαν δημιουργήσει εκ νέου το ίδιο πρόβλημα. Για τον λόγο αυτό, οι χώρες του Νότου πρέπει να περάσουν από “προτεσταντικό εξαγνισμό”. Αυτό σημαίνει ότι τα πρωτογενή ελλείμματα πρέπει να γίνουν πλεονάσματα, περνώντας έτσι από μια μακρά περίοδο φτώχειας. Δεν νομίζω όμως ν’ αντέξει η ευρωζώνη ως τότε έχοντας ένα ταμείο στήριξης, το οποίο μόλις που χωράει την Ελλάδα, τη Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Σειρά έχουν οι μεγάλες οικονομίες της Ευρώπης και το ευρωομόλογο φαντάζει η μοναδική λύση ενότητας.
D.G.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *